شکست دکترین رعب؛چرا حمام خون حکومت، دانشگاه را به عقب نراند؟

 

او پیش‌بینی می‌کند که با ادامه اعتراضات، حکومت دست به سرکوب‌های شدیدتری بزند، اما خاطرنشان می‌کند که در درون خود حکومت هم درگیری وجود دارد؛ «اینکه آیا با یک کشتار دیگر می‌توان سکوت کامل را

حکم‌فرما کرد یا اینکه اوضاع از این هم بدتر خواهد شد.» گلرو این دوگانگی را به طور مستقیم با مسئله مذاکرات و سایر تصمیم‌گیری‌های کلان نظام مرتبط می‌داند و با اشاره به گسترده‌تر شدن اعتراضات در مراسم‌های چهلم کشته‌شدگان، معتقد است که بخشی از بدنه اصلی حکومت باید پیشنهاد دهد که دنبال راه حل دیگری بگردند.

بیشتر بخوانید: ادامه درگیری‌ها و شعارهای ضد حکومتی در دانشگاه شریف و چند دانشگاه دیگر ایران

پویایی جنبش دانشجویی؛ آزادی هویتی و انسداد آینده

مهدیه گلرو با تکیه بر تجربه حضورش در جنبش‌های دانشجویی، به تفاوت این جنبش‌ها با جنبش‌های مردمی می‌پردازد. او مهم‌ترین ویژگی دانشگاه را “پویایی و پیشرو بودن” دانسته و می‌گوید: «شما با گروهی مواجه هستید که نگاهشان رو به آینده است و چیز زیادی برای از دست دادن ندارند.» او تفاوت دانشجو با عموم جامعه را در “آزادی هویتی” می‌بیند که باعث می‌شود دانشجو آوانگاردتر باشد و محافظه‌کاری‌های مربوط به شغل و خانواده را نداشته باشد.

تکثر دانشگاه و ضرورت به رسمیت شناختن صداهای متفاوت

در نهایت، گلرو دانشگاه را برآیندی از کل جامعه و خانواده‌هایی با شعارهای متنوع می‌داند. او صراحتاً با هر تحلیلی که “عاملیت” را از دانشجو بگیرد مخالفت کرده و می‌گوید: «چه تحلیلی که شعار زن زندگی آزادی را غلط بداند و چه تحلیلی که شعار جاویدشاه را به نهادهای امنیتی منتسب کند، هر دو اشتباه هستند.» او تأکید دارد که این شعارهای متکثر باید همان‌گونه که در جامعه هستند، در دانشگاه هم به رسمیت شناخته شوند.