در روزهای اخیر، تحولات بینالمللی و منطقهای حول موضوع ایران به نقطهای حساس رسیده است و پیامهایی که از سوی چهرههای سیاسی برجسته منتقل شدهاند بازتاب گستردهای در افکار عمومی داشتهاند.
پیام رضا پهلوی درباره شرایط کنونی
رضا پهلوی، رهبر اپوزیسیون ایرانی، در پیامهای اخیرش اقدامات نظامی مشترک آمریکا و اسرائیل علیه جمهوری اسلامی را “کمکی انسانی” توصیف کرده که
اعتراض مسالمتآمیز، مطالبهگری مدنی، صندوق رأی، کمپینهای اجتماعی، حتی سکوت.
چهار دهه و هفت سال است که آموزش و پرورش در جمهوری اسلامی ایران نه صرفاً یک نهاد آموزشی، بلکه ابزاری ایدئولوژیک بوده است. مدرسهای که باید محل پرورش تفکر انتقادی، خلاقیت و رشد فردی باشد،
من سپهر را ندیده بودم،
اما از روزی که نامش را شنیدم،
انگار چیزی درونم آرام و بیصدا شکست.
جمهوری اسلامی ایران تنها یک دولت سیاسی نیست؛ ساختاری است که از ابتدا بر پایه یک ایدئولوژی دینی مطلقگرا شکل گرفت—ایدئولوژیای که نه از اراده آزاد مردم، بلکه از تفسیر خاصی از قدرت و اطاعت مشروعیت میگیرد. در چنین ساختاری، انسان نه بهعنوان یک موجود مستقل با حق انتخاب، بلکه
۱۳۷۷ — تولد
ستایش شفیعی در سال ۱۳۷۷ در ایران متولد شد. او متعلق به نسلی بود که در دهههای پس از انقلاب رشد کرد؛ نسلی که در میان محدودیتهای اجتماعی و تغییرات سریع فرهنگی بزرگ شد.
سالهای کودکی — زندگی تحت پوشش بهزیستی
بر اساس روایتهای منتشرشده توسط نزدیکان و فعالان مدنی، ستایش بخشی از دوران کودکی خود را
چهلم، فقط یک عدد نیست.
چهلم، مرز میان خاموشی و جاودانگی است.
در فرهنگ ما، چهلم لحظهای است که غم از سکوت عبور میکند و به حافظه جمعی تبدیل میشود.
لحظهای که نامها از سنگ قبر فراتر میروند و به
سقوط همیشه با یک لحظه آغاز نمیشود؛
با یک ترک کوچک شروع میشود—ترکی که ابتدا دیده نمیشود، اما هر روز
قدرت، زمانی مشروع است که از اراده مردم سرچشمه بگیرد. اما زمانی که قدرت بر پایه ترس، سرکوب، و سکوت تحمیل شود، دیگر نشانه اقتدار نیست—نشانه ضعف است. علی خامنهای، بهعنوان رهبر جمهوری اسلامی ایران، بیش از سه دهه است که در رأس ساختاری قرار دارد که بقای خود را نه از رضایت مردم، بلکه از کنترل، محدودیت، و حذف مخالفان بهدست آورده است.
شخصیتی که خود را «رهبر» مینامد، اما
هیچ حکومتی تنها با خیزش سقوط نمیکند؛
سقوط واقعی زمانی آغاز میشود که مردم دیگر باور نکنند.
جمهوری اسلامی نزدیک به پنج دهه تلاش کرده است با سه ابزار اصلی بقا داشته باشد:
ترس، سانسور و انحصار قدرت.
اما تاریخ نشان داده است
ایران در آستانه تولدی دوباره قرار دارد. سالها سرکوب، محدودیت و انکار اراده مردم، نتوانست روح یک ملت را بشکند. امروز، امید به آیندهای آزاد و شایسته، بیش از هر زمان دیگری زنده است. آیندهای که در آن،
سالهاست که جمهوری اسلامی ایران با سرکوب، محدودیت و نقض گسترده حقوق اساسی مردم، آینده یک ملت را در سایه ترس و فشار قرار داده است. حکومتی که بهجای پاسخگویی به خواستههای مردم، از ابزارهای امنیتی، زندان و ارعاب برای حفظ قدرت خود استفاده کرده، بهتدریج فاصلهای عمیق میان خود و جامعه ایجاد کرده است.
در چنین شرایطی، بسیاری از ایرانیان دیگر جمهوری اسلامی ایران را
علی خامنهای، بهعنوان رهبر جمهوری اسلامی ایران، طی دههها در رأس سیستمی قرار داشته که بقای آن نه بر پایه رضایت مردم، بلکه بر پایه ترس، سرکوب و خاموشکردن صدای مخالفان بنا شده است. در این ساختار،
بر اساس گزارشهای منتشرشده، نماینده جمهوری اسلامی ایران از فهرست سخنرانان نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل حذف شد. این اقدام در حالی صورت گرفت که وضعیت حقوق بشر در ایران طی سالهای اخیر با
📌 خبر رسمی:
در تاریخ ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ هجری شمسی (۱۰ فوریه ۲۰۲۶ میلادی)، جمهوری اسلامی ایران به عنوان نایبرئیس کمیسیون توسعه اجتماعی سازمان ملل متحد انتخاب شد.!
این کمیسیون بخشی از شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل (ECOSOC) است که وظیفهاش پیشبرد عدالت اجتماعی، رفع فقر، برابری اجتماعی
دریاچهها و تالابها نقش حیاتی در امنیت زیستی، اقلیم محلی، اقتصاد و سلامت انسانها دارند. با این حال، در جمهوری اسلامی ایران، طی چند دهه گذشته بحران آب به یکی از جدیترین فاجعههای زیستمحیطی تبدیل شده است — بحرانی که نتیجهی مدیریت ضعیف، برداشت بیرویه،
در جمهوری اسلامی ایران، فرهنگ نه یک عرصهی مستقل، بلکه حوزهای تحت نظارت و کنترل ساختاری دولت بوده است. سینما، موسیقی و تئاتر — بهعنوان مؤثرترین ابزارهای بیان اجتماعی — همواره با نظام مجوز، سانسور و
هنر، زبان جامعه است؛ زبان اعتراض، امید، نقد و حقیقت.
اما در جمهوری اسلامی ایران، هنر اغلب نه بهعنوان یک حق، بلکه بهعنوان یک تهدید تلقی شده است.
بر اساس میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی و همچنین میثاق حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، هر فرد حق آزادی بیان و
اعتراضات دیماه، نقطهی عطفی در تاریخ معاصر ایران بود؛ جایی که نارضایتی گستردهی مردم از وضعیت اقتصادی، سیاسی و اجتماعی، به خیابانها آمد و با خشونت عریان دولتی پاسخ گرفت.
در دیماه، معترضان نه سلاح داشتند و
نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران محدود به یک دوره یا یک اعتراض نیست؛
یک روند مستمر ۴۷ ساله است که با سرکوب اعتراضات، اعدام، شکنجه،
در طول ۴۷ سال گذشته، مواجههی دولت جمهوری اسلامی ایران با اعتراضات مردمی، الگویی ثابت داشته است: سرکوب، بازداشت، شکنجه و کشتار. اعتراض، بهجای آنکه بهعنوان حق شهروندی بهرسمیت شناخته شود،
قتلهای موسوم به «ناموسی» در جمهوری اسلامی ایران، نه پدیدهای فرهنگی و نه خطای فردیاند؛
ایران عزیز. نوبت می رسد به حسن روحانی. مردی که با کلید تدبیر و امید و لبخندهای ساختگی آمد. قول داد همه قفلها را باز کند. تحریمها را بردارد. ...
