۱۴۰۵ فروردین ۳۰, یکشنبه

نه به اعدام





ایران عزیز. امروز می‌خواهم درباره یکی از تاریک‌ترین، وحشیانه‌ترین و شرم‌آورترین صفحات تاریخ بشر صحبت کنم. موضوعی که هنوز در قرن بیست و یکم با تمام ادعاهای تمدن و پیشرفت، ادامه دارد و هر سال صدها انسان را به کام مرگ می‌فرستد. اعدام.

من سمانه محمدی، به شدت، قاطعانه و بدون هیچ اما و اگر مخالف اعدام هستم. اعدام برای من نه عدالت است، نه مجازات، نه انتقام مشروع و نه حتی آخرین راه‌حل. اعدام قتل قانونی است. قتلی که دولت با تمام قدرت، با نام قانون، با حضور مقامات قضایی و با لباس رسمی انجام می‌دهد. قتلی که بعد از آن هیچ راه برگشتی وجود ندارد. قتلی که اگر اشتباه شود، دیگر نمی‌توان آن را جبران کرد.

نگاهی به آمار وحشتناک اعدام در ایران و مقایسه آن با آمار جهانی، این واقعیت تلخ را آشکار می‌کند. طبق گزارش سالانه عفو بین‌الملل برای سال ۲۰۲۴، در جهان ۱۵۱۸ مورد اعدام ثبت شده که ۳۲ درصد افزایش نسبت به سال ۲۰۲۳ داشته است. ایران با حداقل ۹۷۲ اعدام، ۶۴ درصد کل اعدام‌های ثبت‌شده جهان را به خود اختصاص داده است. یعنی تقریباً دو سوم اعدام‌های شناخته‌شده دنیا در ایران انجام شده. در سال ۲۰۲۵ این رقم حتی وحشتناک‌تر شده و طبق گزارش مشترک ایران‌هیومن‌رایتس و ECPM، تا پایان سال حداقل ۱۶۳۹ نفر اعدام شدند که ۶۸ درصد افزایش نسبت به سال قبل است. این بالاترین رقم اعدام در ایران در بیش از سه دهه گذشته است.

بیش از ۵۰ درصد اعدام‌های ایران مربوط به جرایم مواد مخدر است. جرایمی که طبق استانداردهای بین‌المللی نباید مجازات اعدام داشته باشند. رژیم جمهوری اسلامی با این سیاست نه تنها جان هزاران نفر را گرفته، بلکه عملاً از اعدام به عنوان ابزار سرکوب و کنترل اجتماعی استفاده کرده است. این در حالی است که مواد مخدر هنوز به وفور در ایران مبادله میشود .اگر کارساز بود نباید هیچ قاتل و مجرم مواد مخدر داشتیم! در سال‌های اخیر تعداد اعدام‌های افغانستانی‌ها در ایران هم به شدت افزایش یافته و نشان می‌دهد که این سیاست تبعیض‌آمیز هم هست.

در مقایسه با آمار جهانی چین همچنان بیشترین تعداد اعدام را دارد ولی آمار دقیق آن اعلام نمی‌شود و تخمین‌ها هزاران مورد در سال است. بعد از چین، ایران رتبه دوم جهان را دارد. عربستان سعودی در سال ۲۰۲۴ حداقل ۳۴۵ اعدام داشته که دو برابر سال قبل بوده. عراق، یمن و چند کشور دیگر هم اعدام دارند ولی هیچ‌کدام به پای ایران نمی‌رسند. ایران نه تنها بیشترین تعداد اعدام را در جهان بعد از چین دارد، بلکه از نظر سرانه جمعیت هم رکورددار است. یعنی به ازای هر نفر جمعیت، ایران بیشتر از هر کشور دیگری انسان اعدام می‌کند.

هر دولتی که اعدام را تشویق، توجیه یا تجویز کند ناقض حقوق‌بشر و انسانیت است . فرقی نمی‌کند جمهوری اسلامی باشد، آمریکا باشد، چین باشد، عربستان باشد یا هر کشور دیگری. دولتی که چوبه دار را ابزار قدرت و ارعاب نگه داشته، نشان می‌دهد که هنوز به سطح تمدن انسانی نرسیده است. جمهوری اسلامی جنایتکار، چین با اعدام‌های مخفی و دسته‌جمعی، عربستان با گردن‌زنی‌های عمومی، همه در یک چیز مشترک‌اند: همه معتقدند که دولت حق دارد انسان را بکشد. این دقیقاً همان منطق وحشی و قرون‌وسطی است که هزاران سال بشر را در خون نگه داشته.

هر دینی که اعدام را تشویق، توجیه یا تجویز کند ناقض حقوق بشر و انسانیت است. تورات سنگسار را دستور می‌دهد. انجیل قصاص را. قرآن هم قصاص و حدود را. وقتی کتاب مقدس بگوید «جان در برابر جان»، «سنگسار کنید»، «گردن بزنید» یا «دست و پای مخالفان را قطع کنید»، دیگر نمی‌توان گفت این دین فقط عشق و رحمت است. این متون مستقیماً به خشونت و خونریزی دامن زده‌اند. امروز هم در کشورهایی که قوانین‌شان بر پایه همین متون بنا شده، هر روز انسان به نام خدا اعدام می‌شود. به نام شریعت، به نام عدالت الهی، به نام حفظ نظم اجتماعی. این توجیهات مذهبی، بزرگ‌ترین خیانت به انسانیت است.

اعدام هیچ‌وقت عدالت نبوده. اعدام انتقام دولتی است. انتقامی سرد، سازمان‌یافته و بی‌رحم. انتقامی که اشتباهات قضایی را هم با خود می‌برد. در ایران صدها نفر اعدام شده‌اند که بعداً ثابت شد بی‌گناه بودند. در آمریکا هم همین‌طور. در چین، ایران و عربستان هم. هیچ نظامی در جهان وجود ندارد که بتواند ادعا کند صد درصد عدالت را اجرا می‌کند. پس چرا حق کشتن را برای خود نگه داشته؟ چرا وقتی می‌تواند انسان را حبس کند، او را می‌کشد؟

اعدام انسان را انسانی‌تر نمی‌کند. او را وحشی‌تر می‌کند. جامعه‌ای که هنوز چوبه دار دارد، جامعه‌ای است که هنوز به سطح همدلی، احترام به جان انسان و ارزش ذاتی زندگی نرسیده است. ما باید به سمت جهانی حرکت کنیم که در آن اعدام به عنوان یک عمل وحشیانه و غیرانسانی، مثل برده‌داری، مثل سنگسار، مثل قطع دست، برای همیشه ممنوع شود.

نه به اعدام.  

نه به قصاص.  

نه به مرگ قانونی.

این فقط یک نظر شخصی نیست. این یک فریاد انسانی است. فریادی که باید در تمام جهان طنین‌انداز شود تا روزی برسد که دیگر هیچ انسانی به دست دولتش کشته نشود.

سمانه محمدی

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

نه به اعدام ( امیرحسین حاتمی)

امیرحسین حاتمی. متولد ۱۳۸۶. ۱۸ سال. یک پسر نوجوان از کرج، نوازنده گیتار، پر از امید و شور زندگی. او هنوز حتی طعم کامل جوانی را نچشیده بود. ش...