امیرحسین حاتمی.
متولد ۱۳۸۶.
۱۸ سال.
یک پسر نوجوان از کرج، نوازنده گیتار، پر از امید و شور زندگی. او هنوز حتی طعم کامل جوانی را نچشیده بود. شاید هنوز عاشق نشده بود، هنوز آرزوهای بزرگش را دنبال نکرده بود، هنوز فرصت نداشت اشتباه کند، تجربه کسب کند و بزرگ شود.
اما این رژیم جنایتکار به او فرصت نداد.امیرحسین در اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ به خیابان رفت. مثل هزاران جوان دیگر که دیگر طاقت این همه دروغ، فساد، فقر، سرکوب، تحقیر و خفقان را نداشتند. رژیم او را گرفت، شکنجه کرد، به او اتهام «محاربه» زد، در یک دادگاه نمایشی و کاملاً غیرعادلانه به ریاست قاضی صلواتی محکوم کرد و در نهایت سحرگاه ۱۳ فروردین ۱۴۰۵ در زندان قزلحصار کرج به دار آویخت.
۸۴ روز. فقط ۸۴ روز از بازداشت تا اعدام. ۸۴ روز برای کشتن یک نوجوان ۱۸ ساله.
امیرحسین حاتمی نماد نسل Z است. نسلی که دیگر نمیترسد. نسلی که با تمام وجود خواستشو فریاد زد و رژیم به جای گوش دادن، طناب دار را دور گردنشان انداخته. این رژیم نه تنها به جان مردم رحم نمیکند، بلکه به سن و سال هم رحم نمیکند. ۱۸ سالگی برای آنها کافی است که تو را «محارب» بنامند، در سلولهای تاریک شکنجه کنند، اعتراف اجباری بگیرند و در نهایت با طناب دار خفهات کنند.
این جمهوری اسلامی خونخوار، این ولایت فقیه قاتل، این رژیم وحشی، دیگر حتی وجدان انسانی هم ندارد. آنها با نام خدا، با نام شریعت، با نام «عدالت اسلامی» هر روز جوانان این کشور را یکی پس از دیگری به قتل میرسانند. دینی که اعدام نوجوانان را توجیه میکند، دیگر دین نیست؛ ابزار جنایت و خونریزی است. ولایتی که جان ۱۸ سالهها را میگیرد، دیگر ولایت نیست؛ قتلگاه است. حکومتی که برای حفظ قدرت، نوجوانان را به دار میکشد، حکومتی است که باید از ریشه نابود شود.
امیرحسین فقط یک نام نیست.او نماد هزاران جوانی است که در این سالها به خاطر خواستن آزادی، به دست همین رژیم جنایتکار کشته شدند.او نماد نسلی است که دیگر حاضر نیست برای این همه دروغ، فساد، سرکوب و خونریزی سکوت کند.
او نماد این حقیقت تلخ است که جمهوری اسلامی برای بقایش، حتی از کشتن کودکان و نوجوانان هم ابایی ندارد.ما دیگر سکوت نمیکنیم.ما دیگر نمیگوییم «چه میشود کرد».ما فریاد میزنیم با تمام وجود:نه به اعدام.نه به جمهوری اسلامی.نه به ولایت فقیه خونخوار.نه به شریعتی که خون جوانان را حلال میداند.نه به این رژیم جنایتکار.
امیرحسین حاتمی، تو را فراموش نمیکنیم...خون تو، لکه ننگی ابدی بر پیشانی این رژیم خواهد ماند.
خون تو، فریاد هر جوانی است که هنوز در این سرزمین نفس میکشد و با تمام وجود میگوید: «تا آخرین نفس مقاوت میکنیم .
امیرحسین، تو زندهای.در قلب هر جوانی که هنوز امید به آزادی دارد.در قلب هر مادری که برای عدالت فریاد میزند.در قلب هر انسانی که هنوز شرافت دارد.این رژیم با خون تو و امثال تو، مهر بطلان بر مشروعیت خود میزند
نه به اعدام.
نه به جمهوری اسلامی.
نه به ولایت فقیه قاتل.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر