اعتراضات دیماه، نقطهی عطفی در تاریخ معاصر ایران بود؛ جایی که نارضایتی گستردهی مردم از وضعیت اقتصادی، سیاسی و اجتماعی، به خیابانها آمد و با خشونت عریان دولتی پاسخ گرفت.
در دیماه، معترضان نه سلاح داشتند و
نه خواستهای جز شنیدهشدن. با اینحال، دولت جمهوری اسلامی ایران با شلیک مستقیم، بازداشتهای گسترده، مرگ در بازداشتگاهها و فضای ارعاب، اعتراضات را سرکوب کرد. بسیاری از جانباختگان حتی فرصت دفاع از خود را نیافتند.قطع یا محدودسازی اینترنت، جلوگیری از اطلاعرسانی مستقل و فشار بر خانوادههای قربانیان، نشان داد که دولت نهتنها در برابر کشتار پاسخگو نیست، بلکه میکوشد حقیقت را نیز دفن کند.
دیماه ثابت کرد که در جمهوری اسلامی ایران، مطالبهی زندگی بهتر میتواند به بهای جان تمام شود.
و این، تعریف دقیق نقض سیستماتیک حقوق بشر است.
دیدهبان حق؛ یادآور نامها، علیه فراموشی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر