هیچ حکومتی تنها با خیزش سقوط نمیکند؛
سقوط واقعی زمانی آغاز میشود که مردم دیگر باور نکنند.
جمهوری اسلامی نزدیک به پنج دهه تلاش کرده است با سه ابزار اصلی بقا داشته باشد:
ترس، سانسور و انحصار قدرت.
اما تاریخ نشان داده است
که این ابزارها تاریخ انقضا دارند.زمانی ترس از زندان کافی بود تا مردم سکوت کنند.
امروز، همان زندانها به نماد رسوایی تبدیل شدهاند.
زمانی سانسور میتوانست حقیقت را پنهان کند.
امروز، حقیقت از هزاران مسیر عبور میکند.
زمانی حکومت میتوانست خود را نماینده مردم معرفی کند.
امروز، فاصله میان حکومت و مردم عمیقتر از همیشه است.
فروپاشی همیشه ناگهانی به نظر میرسد، اما در واقع سالها قبل آغاز شده است—
در ذهنهایی که دیگر نمیترسند.
در نسلی که دیگر باور نمیکند.
در مردمی که آیندهای متفاوت را تصور کردهاند.
هیچ قدرتی نمیتواند برای همیشه بر مردمی حکومت کند که دیگر آن را مشروع نمیدانند.
فروپاشی واقعی،
لحظهای نیست که یک حکومت سقوط میکند؛
لحظهای است که مردم دیگر آن را جدی نمیگیرند.
و آن لحظه، آغاز پایان است.
نوشته سمانه محمدی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر